CINEMACIEJ

  "Zło we mnie" to jeden z tych tytułów, które zostały bardzo skrzywdzone przez nietrafioną promocję. Tej, przynajmniej w naszym kraju, z oczywistych powodów bardzo zależało, by zaskarbić sobie uwagę najliczniejszej grupy odbiorczej gatunku - młodzieży. Z tego właśnie powodu zwiastun zmontowany został tak, by debiut Oza Perkinsa przypominał jak najmocniej każdy inny wyświetlany w kinach straszak. Można powiedzieć, że cel został osiągnięty. Tylko po co, skoro wszystkich, którzy spodziewali się po horrorze tym emocjonalnych szarż w stylu " Obecności " czeka rozczarowanie? Oz Perkins , syn człowieka-legendy Anthony'ego Perkinsa , po latach grania w raczej mało wyszukanych tytułach oraz napisaniu scenariuszy do dwóch, zabrał się za autorski projekt opowiadający o dwóch dziewczętach, które z różnych powodów jako jedyne nie wyjechały na czas ferii zimowych z internatu. Wielki budynek straszy pustkami, za oknami świszczy wiatr, dziewczyny kręcą się po ko...

Spotkanie starych znajomych. Luźna, acz elegancka kolacja dla kilku osób, bardzo przyjemna atmosfera. Nieprzerwanie toczą się rozmowy, popijane jest biodynamiczne wino. Z jakiegoś powodu temat schodzi na telefony, zostają nazwane czarnymi skrzynkami nas samych. Ktoś wypala, że doszłoby do wielu rozwodów, gdyby małżonkowie poznali nawzajem zawartość swoich smartfonów. Szybko zostaje to podłapane i przybiera formę gry - od teraz wszystkie połączenia i sms-y będą odbierane na forum. Żadnych tajemnic. Przecież nikt nie ma nic do ukrycia. Czyżby? Film Paola Genovese'a obiera za temat sytuację, która dotyczy nas wszystkich i nad którą z pewnością nie jeden już się zastanawiał - co by się stało, gdybyśmy udostępnili najbliższym swoją prywatną korespondencję? Czy jest się czego wstydzić? Czy jest co ukrywać? I równie istotne - czy powinniśmy nie mieć tajemnic? " Dobrze się kłamie... " bierze pod uwagę wszystkie te pytanie, tyle że zdaje się niespecjalnie zainteresowa...

" Powidoki " to ostatni film Andrzeja Wajdy . Więc to siłą rzeczy pożegnanie - z kinem, widzami, ze światem. Choć mało który twórca zabierając się za swój ostatni projekt ma poczucie, że to faktycznie ostatnie czego się tknie, to my podskórnie, jako odbiorcy, oczekujemy, by zostało to wykonane w wielkim stylu. Jednak kto zna dokonania tego reżysera, ma prawdopodobnie świadomość tendencji spadkowej i może przypuszczać, jakie będą " Powidoki " i że nie można z tym tytułem wiązać wielkich nadziei. Ale przecież temat - Strzemiński! Przecież zdjęcia - Paweł Edelman ! Obsada - Linda , Pieczyński , Bonaszewski , Wichłacz ! Może to jednak dobry film i godne zwieńczenie kariery wielkiego reżysera? Już od pierwszej sceny możemy być pewni dwóch rzeczy - po pierwsze tego, że Edelman wespół z Wajdą spisali się wyśmienicie na poziomie wizualnym. Kadry zachwycają swoją plastycznością, klasyczną dla reżysera malarskością, bogatą kolorystyką, przemyślaną kompozycją i...

Zwykle, gdy w filmie trafiamy wraz z bohaterami do prosektorium, gościmy tam ledwie moment, oględnie przyglądamy się ciału, szybko odnajdujemy potrzebne poszlaki, by po chwili ruszyć dalej w toń śledztwa. W " Autopsji Jane Doe " w miejscu tym rozpoczniemy, jak i skończymy opowieść. I choć tu również zajmiemy się wydłubywaniem brudu spod paznokci oraz próbą ustalenia tożsamości zmarłej (Jane Doe i John Doe to amerykańskie określenie nadawane niezidentyfikowanym osobom), nie ma to wiele wspólnego z kryminałem, a wyłącznie z horrorem. Neguję wartość kryminalną filmu André Øvredala (" Łowca trolii ") z jednego prostego powodu - intryga tu zawarta jest niebywale licha, a dojście do rozwiązania tajemnicy zajęło mi dosłownie kilka pierwszych minut, ledwie tylko ciało trafiło pod skalpel, bijąc tym samym rekord ustanowiony przez " Wizytę " Shyamalana (15 minut). Twórcy zdają się w ogóle nie zabiegać o uczynienie z " Autopsji... " wciągającej ...

Teatr, sala pełna ludzi, na scenie trwa spektakl. Młoda dziewczyna z wielkimi aspiracjami gra w nim mikroskopijną rolę - jedną scenę, w której ma przejść kilka metrów z rękami przed sobą jako zahipnotyzowana. Jednak defekt sukni sprawia, że się przewraca - wśród publiki rozlega się śmiech. Chcąc uratować przedstawienie, szybko się podnosi i zaczyna kręcić piruety, wywijając zamaszyście swą przydużą suknią. Czy w odczuciu widowni uratowało to spektakl, raczej wątpliwe. Ale dziewczynie dało znacznie więcej - pomysł na sztukę, której stanie się prekursorką. Sądzę, że poza osobami zainteresowanymi historią tańca, niewielu dziś wie kim była Loie Fuller. Pamięć o niej ma szansę odnowić " Tancerka " w reżyserii Stéphanie Di Giusto. Ten oparty na powieści Giovanniego Listy film próbuje przybliżyć widzom niełatwe życie artystki, jej zmagania z ograniczeniami technicznymi i kulturowymi świata przełomu XIX i XX wieku. Choć postać to niezaprzeczalnie fascynująca i niezwy...